آبان ۱۴ام, ۱۳۹۶

سنجش آسیب‏ پذیری و برنامه ‏ریزی راهبردی مدیریت بحران (زلزله) در نواحی روستایی

چکیده

انسان از زمان استقرار در روی کره‏ ی زمین، همواره در معرض تهدیدات محیط قرار داشته است. افزایش قدرت ابزاری و فناوری امروزی وی نیز در ستیز با طبیعت، نه تنها موفقیت کامل به وی نداده، بلکه تنوع بحران‏ ها را نیز افزایش داده است. به هرحال انسان گاهی در اثر وقوع بلایای طبیعی متحمل خسارت فراوانی شده و با بحران ‏هایی رو به‏ رو می‏ گردد. نواحی روستایی نیز به علت ارتباط بیشتر با محیط طبیعی، فقر، شرایط اجتماعی و … بیشتر در معرض بحران‏ های طبیعی قرار دارند و آسیب‏ پذیرترند. نکته‏ ی مهم در این زمینه چگونگی رویارویی‏ و به عبارت دیگر «مدیریت بحران» است. لذا در تحقیق حاضر پس از سنجش آسیب‏ پذیری کالبدی و اقتصادی ـ اجتماعی، به برنامه ‏ریزی مدیریت بحران زلزله در نواحی روستایی شهرستان شهرکرد پرداخته شده است. نوع تحقیق کاربردی و روش آن توصیفی ـ تحلیلی است. برای جمع ‏آوری اطلاعات مورد نیاز از بررسی‏ های کتابخانه ‏ای و میدانی استفاده شد. در روش میدانی تعداد ۲۶۷ پرسشنامه از خانوارهای ساکن در روستاهای نمونه به روش تصادفی و خوشه‏ ای تکمیل گردید. به‌منظور تعیین راهبرد مورد نظر از روش SWOT و برای آزمون فرضیه‏ ها از آزمون T استفاده شده است. نتایج حاصل از آزمون T نشان داد میزان آسیب ‏پذیری اقتصادی ـ اجتماعی نواحی روستایی مذکور در موقع بروز بحران «زیاد» و میزان آسیب‏ پذیری کالبدی ـ فضایی «کمتر از حد متوسط» است. همچنین نتایج ماتریس ارزیابی عوامل داخلی و خارجی امتیاز موزون عوامل داخلی معادل ۲٫۳۷ و عوامل خارجی ۲٫۵۱ شده است و راهبرد مناسب برنامه ‏ریزی «راهبرد بازنگری» تعیین گردید.
 

کلیدواژه ها: مدیریت بحران؛ زلزله؛ آسیب‏پذیری؛ مدل SWOT؛ شهرستان شهرکرد

نویسندگان:

اصغر نوروزی: استادیار گروه جغرافیا/ دانشگاه پیام نور

مریم فرهادی: کارشناس ارشد جغرافیا

دو فصلنامه مدیریت بحران – دوره ۶، شماره ۱، بهار و تابستان ۱۳۹۶٫

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.   


ایمیل سایت:  dargazkhabar.ir@gmail.com                         شماره سامانه پیامک سایت:    به زودی


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *